Powiat Łańcucki zajmuje powierzchnię 451,97 km² i zamieszkały jest przez 77 875 mieszkańców. Powiat tworzą: miasto Łańcut oraz Gminy: Białobrzegi, Czarna, Łańcut, Markowa, Rakszawa i Żołynia. Powiat Łańcucki leży w centralnej części województwa podkarpackiego, ok. 17 km od stolicy Podkarpacia – Rzeszowa, granicząc z powiatami rzeszowskim (od zachodu i południa), leżajskim (od północy) i przeworskim (od wschodu). Teren powiatu przecina międzynarodowa trasa tranzytowa E 40 między Niemcami a Ukrainą z licznymi odgałęzieniami: na południowy wschód w kierunku Kańczugi E 881, na południowy zachód w kierunku Dynowa E 887, na północny wschód w kierunku Leżajska E 877, na północny zachód w kierunku Sokołowa Małopolskiego E 876 oraz magistrala kolejowa z Wrocławia do Przemyśla, a dalej do Kijowa. Stolicą powiatu jest miasto Łańcut, siedziba władz powiatowych, gminnych i miejskich.

Powiat Łańcucki położony jest na skraju Pogórza Karpackiego i Niziny Sandomierskiej. Powoduje to zróżnicowane ukształtowanie terenu od równin w północnej jego części po górzyste tereny na południu. Przez teren powiatu przepływa rzeka Wisłok, niewątpliwie podnosząc walory krajobrazowe okolic Łańcuta. Ponad 20% powierzchni pokryte jest lasami i gruntami leśnymi. Dominują tu bory mieszane, łęgi i olsy. Szata roślinna jest bardzo zróżnicowana, można spotkać tu unikatowe rośliny chronione, jak np. kłokoczka, kopytnik, śnieżyczka-przebiśnieg, podkolan biały. W lasach powiatu można spotkać rzadkie gatunki zwierząt, jak puchacz Bubo bubo, salamandra plamista, borsuk, gronostaj, łasica, myszołów, i inne. Na terenach gmin Rakszawa i Żołynia znajdują się bobrowe żeremie. Na terenie powiatu występują zasoby kruszców budowlanych, udokumentowane duże zasoby gazu ziemnego oraz złoża wód termalnych.